دکتر سیاسی
نوشته ی دکتر محمد خوانساری
سال اول با ایشان روان شناسی پرورشی داشتیم و این درس برای تمام دانشجویان دانشکده ادبیات و دانشکده علوم اجباری بود. بنابراین، همه در یک کلاس جمع میشدند. کلاس درس تالاری بود. این تالار از دانشجویان پر میشد و همه مدتی قبل از ورود استاد در تالار حاضر بودند و برای شروع درس دقیقه شماری میکردند و این در صورتی بود که حضور و غیابی در کنار نبود.
هنگام افاضه استاد همه سالن غرق در سکوت بود… احاطهی استاد در موضوع و طرح منطقی و بسیار منظم درس، با آن متانت و وقار مخصوص همه را مسخر میساخت و احترام و ستایش همه را بر میانگیخت. برای این که درس با آزمایش و تجربه همراه باشد هفتهای یک روز نیز به صورت دستههای بیست نفری به آزمایشگاه روان شناسی میرفتیم.
باری، در طی یک سال پیوستهی تحصیلی هفتهای دو جلسه روان شناسی نظری و هفتهای یک جلسه روان شناسی عملی و بدین ترتیب نظر و عمل با هم توأم میشد و هر دو قسمت بسیار آموزنده بود و گیرا و دل کش.
در سال دوم و سوم نیز با آن استاد گرامی درس داشتیم. اما این دفعه عده منحصر بود به دانشجویان فلسفه و علوم تربیتی.
اکنون بی اختیار به یاد ایام خوش گذشته میافتم. مخصوصاً کتاب جامع” روان شناسی از لحاظ تربیت”، که در محضر ایشان خواندهام و چند دوره هم آن را در دادهام، عجیب برایم خاطره انگیز است.
استاد دکتر سیاسی با تأسیس کرسی روان شناسی در دانش سرای عالی دانشگاه تهران و تدریس روان شناسی و ایجاد نخستین آزمایشگاه روان شناسی و تألیف نخستین کتاب جامع و مفصل روان شناسی در سال 1317، در واقع بنیان گذار روان شناسی جدید در ایران هستند و هم چنان که وونت در آلمان، و ریبو در فرانسه، و ویلیم جیمس در آمریکا به اشاعهی روان شناسی علمی پرداختند ایشان نیز در ایران این در را گشودند و تاکنون هزاران دانشجواز محضر درس و از خواندن کتابها و آثار ایشان با این علم آشنایی یافتهاند…”( نقل از مقالهی مفصل به قلم دکتر خوانساری، در مجلهی دانشکدهی ادبیات و علوم انسانی، شماره پیاپی 94- 93 سال 1355، ص 75- 69)
اولین باشید که نظر می دهید