مدارس تیزهوشان

نتایج کار مدارس تیز هوشان
احمد جهانمرد- دبیر ریاضی اصفهان
دی ماه 94

در این یاداشت به طور احتصار به شکل گیری و عمل کرد مدارس تیز هوشان پرداخته تا آشکار شود این مدارس چرا و با چه هدفی تشکیل شدند و اکنون به کجا رسیده اند.
یکی از دلایل اصلی برپایی این مدارس پروردن دانش آموزان برای رقابت در مسابقات المپیادها و کسب افتخار برای کشور عزیزمان ایران بود که اگر انصاف دهیم در رسیدن به این هدف توفیقاتی داشته اند. اما لازم است بررسی شود که برای رسیدن به این هدف در سال های گذشته چه بهایی پرداخته شده است و برای کسب چند مدال – که با فرار مغزها همراه شده – چه سودی برده ایم؟
زیان از دست دادن این سرمایه عظیم و گرانبها و درخشان بر کسی پوشیده نیست و همواره مورد بحث اندیشمندان و دلسوزان جامعه بوده است.
از سوی دیگر تأسیس تشکیلات عریض و طویل این مدارس و گسترش هر ساله آن غیر از صرف هزینه های فراوان، ضرر و زیان های جبران نا پذیر به شرح زیر در روند آموزش و پرورش و جامعه داشته است.
الف:
زیان آن آزمون های ورودی این مدارس است که چون کابوس وحشتناکی به جان دانش آموزان و خانواده ها افتاده است. از آن جا که به گفته سعدی:
“همه کس را عقل خود به کمال نماید و فرزند خود به جمال ”
هر خانواده فرزند خود را تیز هوش می داند و قبولی در آزمون ها را حق مسلّم او و موجب سرافرازی خود و فامیل می شمارد.
ب:
خانواده ها، تحت تاتیر تبلیغات رنگارنگ فراوان قرار گرفته، فرزندان خود را به کلاس های اضافی مربوط به آزمون وروری این مدارس می فرستند. در این کلاس ها، با آموزش مطالب کلاس های بالاتر و اضافی و سنگین تر از توان دانش آموزان، موجبات غرور کاذب و مغز سوزی بی دلیل و بی رویّه می شوند
ج:
در این گونه کلاس ها، با کمال تأسف، آموختن مطالب کتاب های درسی معمول فراموش می شود و یا در درجه دوم اهمیت قرار می گیرد و روال آموزش به هم می ریزد.
د:
این کلاس های آماده سازی دانش آموزان که با هدف کسب درآمد بر گزار می گردد بافشار بر دانش آموزان و آموزش مطالب اضافی و غیر ضرور آنان را مصنوعی و با دوپینگ علمی راهی مدارس تیز هوشان می نمایند.
*************
سر انجام بسیاری از دانش آموزان که تیز هوش اعلام شده اند، چون دریادگیری خود را همپای تیز هوشان واقعی نمی¬بینند و در رقابت وامی¬مانند سر خورده و دلسرد، کلاس و مدرسه را ترک کرده یا اخراج می¬شوند در صورتی که همین دانش آموزان می¬توانستند در مدارس معمولی خوش بدرخشند و موفق باشند.
زیان بارتر از همه خالی شدن کلاس¬های مدارس دولتی از شاگردان خوب است. لازم به ذکر می¬باشد که در کلاس درس شاگردان خوب الگوی دیگران هستند و باعث انگیزه تلاش و رقابت می¬ شوند. اگر دانش آموز خوب در کلاس وجود نداشته باشد رقابت و نشاط در آن کلاس از بین رفته باعث نزول سطح کیفی تحصیلات می¬ کردد که هر روز شاهد این افت هستیم، چنانچه شاهد بودیم که سطح رتبه ایران در مسابقات ریاضیات چهارم که در آوریل 2015 بر گزار شد، متأسفانه ازمتوسط جهان پایین تر بود.
در پایان برای رسیدن به راه حل، از خود می¬پرسیم آیا هدف آموزش و پرورش کسب چند مدال در سال است یا آموزش و پرورش عموم دانش آموزان؟ که هر عقل سلیم راه دوم را برمی گزیند. برای دست یافتن به نتیجه¬ی ذکر شده شده باید به جای گسترش سریع این مدارس در صدد محدود کردن آن¬ها باشیم به کونه یی که در کل مملکت حدود 50 نفر تیز هوش واقعی را انتخاب کرده و از ایشان دعوت نماییم که در یک مرکز گرده هم آیند و از اساتید تیز هوش و واجد شرایط برخوردار شوند تا بدین وسیله بتوانیم درکسب مدال¬های المپیاد موفق شویم.
اساس کارمان را به آموزش عموم دانش آموزان اختصاص دهیم و شاهد شکوفایی بیشتر استعدادهای نهفته فرزندان این آب و خاک باشیم.
به منظور رسیدن به این هدف همچنین توصیه می شود به هیچ مدرسه¬ای اجازه آزمون یا انتخاب از روی معدل داده نشود.
سعی کنیم دانش¬آموزان به صورت تصادفی در مدارس توزیع شوند و هرگز با گلچین کردن دانش آموزان خوب به آموزش دانش آموزان معمولی ضربه نزنیم.
در این صورت با داشتن مدرسان و مدیریت خوب به کسب نتایج درخشان نایل خواهیم شد..