محمد باقر الفت

محمد باقر الفت
روان شاد محمد باقر الفت در سال 1261 شمسی در اصفهان متولد شد. پدرش حاج شیخ محمد تقی معروف به آقا نجفی از مشاهیر عصرخود بود مرحوم الفت، پس از طی تحصیلات متداول حوزوی در مدارس اصفهان در سال 1279 به نجف مهاجرت می کند و با استفاده از محضر علمای بزرگ و نیل به درجه اجتهاد در سال 1287 به منظو فراگیری زبان فرانسه به بغداد مهاجرت و در سال 1288 به اصفهان مراجعت و چون مصادف با آغاز انقلاب مشروطیت بوده و به انتشار مجله ای به نام آفتاب مبادرت می نماید و به مناسبت حوادث دوره استبداد صغیر مدتی منزوی می گردد و سپس مسافرت هائی به روسیه و هند می نماید تا سرانجام در سال 1307 از طرف علی اکبر خان داور وزیر عدلیه وقت به عضویت دیوان عالی تمییز منصوب می شود دو سال بعد به سمت نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب می گردد و در سال 1310 به اصفهان باز می گرد نامبرده ضمن مطالعات و تحقیقات فراوان و پیمودن مراحل عالی انسانی و عرفان و کمالات معنوی و خلق آثار بدیع در نظم و نثر سرانجام در 14 مرداد 1343 دار فانی را وداع و به سرای جاوید می شتابد و در مقبره مرحوم پدرش جنب امام زاده احمد در حوالی میدان نقش جهان اصفهان مدفون می گردد
اشعار زیر از اوست:
الفت به جهان دمی نیاسوده گذشت                               فرسوده ز رنج های بیهوده گذشت
با اینکه گذشت سال عمرش از شصت                            لب از می زندگی نیالوده گذشت
اسلام که ورد هر زبانش دیدم                                       بازیچه دست کودکانش دیدم
چون گوهر شبچراغ در قعر محیط                                نامش به میان و خود نهانش دیدم

غزل چهارم 27/4/1317
گرفتم اینکه بپوشند روی زیبا را                                  رموز حسن عیانست، چشم بینا را
فروغ صبح وصال، سیاه شام فراق                                       تفاوتی نکند حال ناشکیبا را
ز وصل و فصل چه حاصل، که عشق چون آمد                 به دست شوق سپارد نهان و پیدا را
تو خواه در بر من باش و خواهی از من دور                   من آن نیم که از اینجا شناسم آنجا را
به دیده محو جمال تؤام، به لب خاموش                            چه احتیاج زبان است چشم گویا را
تو را مدام هم آغوش خود همی بینم                                   که با تو می شمرم شامگاه تنها را
توئی بهشت من و در زمین برابر من                               چه بویم از ره فردوس، راه بالا را
گلی چو تو روی دارم به طرف دیده دل                            که آرزو نکنم سیر جوی و صحرا را
من از تو کام بجویم که در شریعت عشق                              خلاف حکم ادب دیده ام، تمنا را
دلم به سود وصال تو آن زمان پیوست!                       که با حضور تو نشناخت سود و سودا را
چه اعتماد به دانش که این دو نرگس مست                               به یک نگاه ربایند هوش دانا را
عزیز مصر چه داند به تخت استغنای                                که غم به خاک مذلّت کشد زلیخا را
به خاک راه تو غلطد چو گوئی، الفت                         از آن که داده است به یاد غمت سر و پا را