«توصیه‌های گوناگون برای معلمان جوان »

۲۸- با دانش آموزان خود آن چنان برخورد کنید، که احساس کنند”از صحبت کردن با ایشان لذت می‌برند” نه آنکه عمل شما فقط ادای تکلیف باشد.

۲۹- اعتماد دانش آموزان را نسبت به خود افزایش دهید تا مشکلات خود را با شما در میان بگذارند و از شما یاری جویند، نه آنکه  اسرار و رازهای خود را از شما پنهان دارند و در نتیجهدچار نا بسامانی شوند.

۳۰- از معلمانی نباشید که دانش آموزان خود را به دلیل سستی و کند بودنشان سرزنش و نسبت به آنان بی اعتنایی  می کنند.

۳۱- رفتار معلم باید به گونه‌ای باشد که دانش آموزان آو را به عنوان یک سرمشق و نمونه ارزنده بپذیرند. و رفتار او قابل تقلید همراه با آگاهی و درایت باشد.

۳۲- به خاطر داشته باشید که در نظام آموزشی، نظم و انضباط و آرامش ، تنها در سایه روابط دوستانه بین معلم و شاگرد به وچود می آید.

۳۳- پیوسته دبا رفتار منطقی و دوستانه خود نشان دهید که در همه امور با بی نظری و عدالت کامل در امور دانش آموزان قضاوت می کنید.

۳۴- معلمان آگاه، قبل از شروع به تدریس، علاقه‌مند و رغبت  دانش آموز را بر می انگیزد  و دانش آموزان را نسبت به یادگیری درس جدید مشتاق و ترغیب می نماید.

۳۵- معلمان علاقه‌مند، مطالب درسی را از آسان به مشکل از محسوس، به معقول  و از عینی به  به عقلی و مجرد پیش می بردند.

۳۶- معلم باید آنچه مورد علاقه به دانش آموز است، تدریس کند ، نه آنچه خود بدان علاقه مند است.

۳۷- دانش آموزان باید از صمیم قلب  “احساس کنند که ایشان را از موضوعات مورد بحث در کلاس مهم تر می دانید. و به خاطر ایشان تدریس می کنید.”

۳۸- رغبت دانش آموزان را نسبت به درس با فعال کردن و درگیر کردن آنان در کلاس افزایش دهید.

۳۹- در طرح درس خود  باید اطمینان حاصل کنید که موضوع درس و آنچه آموزش می دهید با سن و قدرت درک و فهم دانش آموزان به طور کامل متناسب است.

۴۰- هدف درس باید برای دانش‌آموزان از همان ابتدای کلاس به طور کامل واضح و روشن باشد.

۴۱- اطمینان پیدا کنیم که در طول زمان تدریس دانش‌آموزان با ما همراه هستند و قدم به قدم مطالب آموزشی را به خوبی درک می کنند.

۴۲- در پایان درس باید اطمینان حاصل کنیم که دانش آموزان به اهداف درس رسیده اند و برای جلسه بعدی از نظر علمی و آموزشی، آمادگی کامل دارند.

۴۳- کاربرد دانش یکی از ارکان مهم آموزش است. دانش آموزان باید قادر باشند آنچه در کلاس و مدرسه آموخته اند در زندگی روزانه خود به کار برند.

۴۴- اگر دانش‌آموزان نتوانند یافته های خود را در زندگی به کار برند، می توان گفت در واقع چیزی نیاموخته و کار معلم و مدرسه  عببث و بی فایده بوده است.

45- آنچه معلم در نظر دارد یاد بدهد، باید تکرار و تمرین کافی و مناسب به همراه داشته باشد .

46- تمرینات شامل: پرسش و پاسخ، تمرین و تست، انجام تکالیف کتبی، خلاصه نویسی درس، تکرار، تهیه گزارش و کار عملی، اجرای آزمایش، ساخت وسایل کمک آموزشی، روزنامه نویسی، مقاله نویسی، جمع آوری بریده روزنامه و مجله درباره درس و نظیر این فعالیت ها،می باشد و درس بدون تمرین توام با تفکر در واقع اتلاف وقت است.

47 – این دستور مهم قدیمی را معلم همیشه باید به دانش آموزان تذکر دهد:

” کم بیاموزید و بسیار مرور کنید”

48 – معلم خوب در پایان درس، در هر کلاس، نکات مهم درس را به طور واضح و روشن خلاصه می کند.

49 – معلم خوب در پایان هر جلسه برنامه جلسه بعد را روشن و واضح بیان و دانش آموزان را ترغیب می کند که با پیش مطالعه وارد کلاس شوند.

50 –  معلم موفق برای هر درس به اندازه کافی مقدمه چینی می کند، افکار متفرق دانش آموزان را منظم و آماده می سازد تا مطالب تازه را با اشتیاق و علاقه جذب و درس معلم را در طول کلاس دنبال کنند.

51 – یادگیری کامل آنچنان مهم است که اگر هفتاد و پنج درصد دانش آموزان بیش از پنجاه درصد را مطالبی را که تدریس کرده ایدT آموخته باشند شما معلم موفقی خواهید بود.  گفته می شود آنچه معلم می خواهد آموزش دهداقل باید چندین بار تکرار شود

52 – دانش آموزان همواره نوطلب و خواهان چیزهای غیرمنتظره هستند.  سعی کنید در هر درس یک نکته یا مطلب تازه عرضه کنید.

53 – روش تدریس خود را همیشه زنده و تازه نگاه داشته سعی کنید با خلاقیت روش های جدید طرح را جانشین و از تکرار مکررات خودداری کنید.

54 – دانش آموزان مایلند خود در جریان یادگیری شرکت فعالیت و همکاری کنند و اگر بخواهید دائما گوش بخوا/////هند دائما گوش بدهند و تنها ناظر فعالیت های معلم باشند بی علاقه خسته کسل می شوند و عمل یادگیری صورت نمی گیرد.

55 -مطالب درس را چه با روش مجموعه ای چه با روش مرحله به مرحله به طور منطقی عرضه کنید و در پایان هر گام مطمئن شوید که عمل یادگیری صورت گرفته باشد.

56 – آنچه دانش آموز خود شخصا می تواند یاد بگیرد به او واگذار کنید و شما تنها راهنما باشید و توانایی او را افزایش دهید. در غیر این صورت دانش آموز را اتکالی بار می آورید و چشمه های خرد و اندیشه او را کور می کنید.

57 –  اساس تدریس خود را بر حوادث و پدیده هایی قرار دهید که برای دانش آموزان عینی و محسوس باشند تدریس خود را بسته به شرایط با فضای کلاس محیط مدرسه محیط اجتماعی مغازه کوچه خیابان کارگاه کارخانه مزرعه کوه دشت بیابان هواپیما اتومبیل دوچرخه و مترتب کنید.

58 – روش تدریس شما باید گویا روشن و ساده باشد به طوری که دانش آموز بشنود ببیند بگوید انجام دهد تحقیق کند گزارش تهیه کند و خلاصه با عمل و آزمایش یاد گیرد.

59 – در موقع سوال کردن از دانش آموزان:

الف: سکوت و آرامش لازم را ایجاد کنید. ب: اجازه ندهید دانش آموزان به طور دسته جمعی جواب دهند بلکه دانش آموزی را در نظر بگیرید و از او سوال کنید و هیچ گاه به خاطر عدم پاسخ صحیح او را سرزنش نکنید.

60 – سوالات خود را با استعداد و قابلیت و معلومات دانش آموزان هماهنگ سازید.

61 -طوری سوال کنید که، پاسخ آن برای همه آموزنده باشد و از طرح سوالات گمراه کننده جدا خودداری کنید.

62 – پرسش کنید. اما هیچ گاه پرسش شما برای محاکمه و بازجویی و احیاناً تحقیر دانش آموز نباشد.

63 – پرسش ها باید به بالا بردن روحیه اعتماد به نفس، بالا بردن معلومات و تشویق دانش آموزان برای کار بیشتر منجر شود.

64 – ممکن است هر یک از دانش آموزان قسمتی از سوال شما را پاسخ دهند که در این صورت شما باید ضمن تشویق کلی، جمع بندی کرده و پاسخ صحیح را که مورد تایید همگان است به کلاس عرضه کنید.

65 – می توانید درس خود را با چند سوال شروع و تحلیل موضوع و نتیجه گیری را به خود دانش آموزان واگذار کنید.

66 – با مطرح ساختن سوالات گوناگون از آسان به مشکل، دانش آموزان را تشویق کنید که در کلاس فعال شوند و فکر خود را به کار اندازند و اظهار نظر کنند.

67 – از دانش آموزان بخواهید در نوشتن رئوس مطالب و نتایج گیری ها روی تخته تابلو، با شما همکاری کنند. خود شما نظارت کنید و در موقع نوشتن با خط زیبا، خوانا، جالب و حتی المقدور از رنگ های متنوع استفاده کنید.

68 – می توانید با بهره گیری از روش های مختلف تدریس، دانش آموزان را مشغول، علاقه مند، کنجکاو، حساس و مبتکر بارآورده و نیروهای درونی وی مانند: رهبری، میزان توکل و تخیل او را به کمال رسانید و در نتیجه او را قرین پیروزی و نشاط سازید.

69 – در روش های بحث گروهی، هدف باید روشن و متناسب با اطلاعات دانش آموزان باشد. ابتدا دو نفر را که دارای عقاید موافق و مخالف هستند، صدا کنید تا صحبت کنند. بدین ترتیب، سپس بحث شروع می شود. رهبری جلسه بسیار مهم است پس از بحث و تبادل نظر باید نتیجه گیری شود و مفهوم آزادی بیان در این گونه جلسات عملا آموزش داده شود.

70 – در موقع امتحان سعی می شود دانش آموز به مشکلات و مسائل خود آگاه و میزان پیشرفت وی مشخص گردد.

71 –  میزان پیشرفت معلم در تدریس موضوعات مختلف، در ارزشیابی از دانش آموزان مشخص می شود.

72 – ارزشیابی خود نیز باید برای همه دانش آموزان به منزله یک کلاس آموزنده تلقی شود و از جلسه امتحان اشتیاق فراگیر را کسب نماید.

73 – پس از جلسه امتحان معلم می تواند تمام سوالات و مسائل را در کلاس مطرح و پس از پاسخگویی، دانش آموزان را نسبت به نقاط ضعف و قوت خودشان آگاه نماید و در این صورت دانش آموز تقریباً از میزان موفقیت خود آگاه  می شوند.

74 – معلم باید به طور مستقیم و غیرمستقیم در حداقل زمان و بدون فوت وقت مدیریت مدرسه و والدین را در جریان نتیجه امتحان قرار دهد.

75  امتحان به هیچ وجه نباید جنبه انتقام گیری و کینه توزی داشته باشد بلکه برعکس باید مشوق دانش آموزان بوده ایشان را برای کار و فعالیت علمی بیشتر آماده نماید.

76 – سوالات امتحان باید از آسان به مشکل و نمونه جامعی از مطالب کتاب و جوری طرح شود که دانش آموزی که در کلاس شرکت کرده فعال و از هوش طبیعی برخوردار است به سادگی در ارزشیابی موفق شود و نمره خوب کسب کند.

77 – سوالات امتحان کتبی باید: خوش خط ، خوانا ، واضح، روشن، مرتب و منظم با ذکر نمره هر سوال و اشتیاق برانگیز باشد.

78 – معلم باید به طور منظم کار و فعالیت دانش آموزان را ارزیابی نماید. حداقل هر ماه یک بار ارزشیابی، بسیار مناسب و باعث می شود دانش آموزان، دائما در کار و تلاش باشد اوقات خود را فقط صرف علم آموزی و کسب کمالات اخلاقی نماید.

79 – برنامه ارزشیابی باید تمام دانش آموزان را به تشویق و کار بیشتر وادار کند. تصحیح ورقه با سعه صدر و ارفاق بجا و پرهیز از مجادله صورت پذیرد، در این صورت، موجب نشاط دانش آموزان می شود. فراموش نکنیم که همیشه باید مناقشات و اختلاف نظرهای جزیی را  به سود دانش آموز تعبیر وپایان بخشید.

80 – زشت ترین کار در ارزشیابی این است که معلم از اینکه جهل دانش آموز را کشف کرده لذت لذت ببرد.  و به رخ دانش آموز بکشد.

81 – کشف میزان جهل دانش آموز به خصوص به رخ کشیدن او از ناپسندیده ترین کارهاست.

82 – توبیخ دانش آموز در جمع دانش آموزان به دلیل کندزذهنی یا کمی نمره امتحان خطایی آن نابخشودنی است.

83 – سرزنش کردن دانش آموزان در کلاس و در جمع همکلاسی هایش موجب احساس شکست و محرومیت و ناکامی می شود.

84 – اساسی ترین کار معلم در ارزشیابی آن است که به جای اندازه گیری محفوظات و انباشته کردن دانستنی ها در ذهن دانش آموز، نیروی فکر او را پرورش دهد.

85 – ارزشیابی باید به گونه ای باشد که دانش آموز اطمینان پیدا کند ارزش یابی به نفع اوست.

86 – بسیاری از معلمان ارزشیابی را به گونه ای اجرا می کنند که گویی با دست های سرد و مرگبار گلوی یادگیری را فشار می دهند که مسلما به منزله کشتن استعدادها بوده و محکوم است.

87 – ارزشیابی به عنوان یکی از سودمندترین انگیزه ها در یادگیری به وسیله معلمان خبره مورد استفاده قرار می گیرد.