استاد احمد سپهری معلم برجسته ریاضی

احمد سپهری بر اساس نوشته پشت قرآن خانوادگی درماه محرم سال 1335  قمری مطابق با آبان ماه 1295  شمسی در اصفهان به دنیا آمد.

در کودکی پدر خود را از دست داد و سرپرستی وی به مادر محول شد و مادر دایه ای دائمی، برای پرورش وی در نظر گرفت.

دایه قرآن را به او یاد داد که تا آخر عمر همواره مرحوم مرحوم سپهری از این دایه به نیکی یاد می کرد.

تحصیلات ابتدایی را در مدرسه گلبهار به مدیریت مرحوم میرزا هاشم عدنانی و دوره متوسطه را در دبیرستان های صارمیه  و سعدی به اتمام رسانید.

از معلمان در دوره دبیرستان ایشان، استاد احمد آرام، ضیاالدین جناب، عریضی و داورپناه بودند که روان همگی این عزیزان شاد باد.

استاد سپهری همواره از معلمان خود به نیکی یاد می کرد اما می گوید: استادی که در درس ریاضی حق بزرگی بر گردنم داشت،  میرزا علی اکبر کازرونی، بود. به طوری شیفته وی بود که تا این اواخر هر وقت اسم این بزرگوار برده می شد اشک از چشمان مرحوم سپهری جاری می گشت و متذکر بود که، خدا رحمتش کند مرحوم کازرونی معلم هندسه بود و شاید علاقه مندی مرحوم سپهری به هندسه و تدریس آن ریشه در آموزش های این معلم عزیز داشت.

سپهری، ازهمان دوران دانش آموزی در دبیرستان ها، به تدریس ریاضی مشغول شد، به طوری که در مدرسه میرزا طغرل به مدیریت مرحوم کلینی حساب تدریس می کرد.

در سال های 1312 و 1313، به گفته خودشان حق التدریس هفته ای 2 ریال و یک دست بریال در ظهر پنجشنبه بود.

وی حتی زمانی که در آخر دوره دانش آموزی خود در دبیرستان، به دانش آموزان سال های پایین تر، درس می داد.

علاقه و دلبستگی و رفاقتی که در بین ایشان و شاگردان ایجاد شده بود به دلیل تقارن سنی بسیار عمیق بود و تا پایان عمر نیز این دوستی و الفت ادامه داشت.

سپهری، پس از دریافت دیپلم در دانشکده کشاورزی کرج ادامه تحصیل داد. در آن زمان تحصیل در دانشگاه به صورت بورسیه بود و دانشجویان در رشته های مورد نظر خود، به صورت شبانه روزی تحصیل می کردند.

پس از چند سال به اصفهان برگشتند و در دبیرستان ها، به تدریس ریاضی پرداختند. گاهی از دوران دانشجویی یاد می کردند و می گفتند :همکلاسی های دوران دانشکده تحصیلات خود را ادامه دادند و هر کدام اکنون در مصادر مهم دولتی قرار گرفتند، ولی من تدریس را دوست داشتم.

در طول دوران تدریس به غیر از سال های 1327 و 1328، که در  دبیرستان آذر تهران دعوت شده بودند، تا پایان دوره معلمی، در دبیرستان های مختلف اصفهان ودانشگاه به فعالیت علمی و آموزشی اشتغال داشتند.

تدریس مستمر و طولانی بالغ بر پنجاه سال در واحد های گوناگون آموزشی اصفهان، باعث شد که  به گفته سپهری، بزرگترین سرمایه معنوی برای وی به وجود آورد.

سپهری موفق شده بود،به گفته راخودش، شاگردان زیادی را، پس از آموزش، تحویل جامعه بدهد. یادگارهای عزیز و ارزشمندی که تا پایان دوران زندگی پد بار خود، مانند پدر و فرزند به همدیگر علاقه داشتند.

می گوید:

تدریس در دوره متوسطه این ویژگی را دارد که یادگارهای معلم در رشته های مختلفی به جای خواهند ماند، رشته ها و تخصص هایی که هر کدام مفید به حال مردم می باشند.

در سال های تحصیلی 1324 تا 1326  ناظم دبیرستان سعدی، به مدیریت رضوان و در سال های 1343  و 1344 مدیر دبیرستان هاتف شد، که شاگردان بذجسته ای را برای جامعه تربیت کرد.

از شاگردان با استعداد وی در دبیرستان سعدی، یکی هم دکتر بهشتی بود، که سپهری از وی یاد می کرد. بهشتی در سال دوم دبیرستان بود که، تصمیم خود بر رفتن به قم و تحصیل علوم دینی را به اطلاع سپهری رساند و خداحافظی کرد.

بعد از چند ده سال از آن زمان و پس از پیروزی انقلاب اسلامی روزی در فرودگاه شهید بهشتی را می بیند و همان طور که مرسوم این شهید بزرگوار بود چنان به معلم خود، سپهری، احترام تکریم می کند که می گوید: ایشان مرا خجالت زده کردند یا هر دو عزیز یاد هر دو عزیز گرامی باد.

در دبیرستان هاتف ضمن همکاری با برجسته ترین دبیران و مدرسان آن زمان تلاش شد توفیق چشمگیری در قبوله کنکور آن دوره ها به دست آید عزیزانی که الان هر کدام در مصادر مهم علمی و فرهنگی و اجرایی مشغول کار می باشند در این دبیرستان تعلق عاطفی و دوستی همدلی بین ایشان با دبیران گرامی از یک سو و علاقه مندی به شاگردان از سوی دیگر فضایی ایجاد کرده بود که دانش آموزان با علاقه و تلاش موفقیت های چشمگیری را نائل آمدند در آن دوران کمک هزینه های هایی برای دانش آموزان با استعداد یا نیازمند مقرر شد این کمک ها یا جنبه مالی داشت یا از طریق در اختیار گذاشتن لوازم درسی صورت می گرفت شاگردان به کتابفروشی هایی جهت دریافت لوازم و وسایل تحصیلی معرفی می شدند حتی البسه و کت و شلوار نیز در اختیار دانش آموزان گذاشته می شد.

سپهری پس از مدیریت دبیرستان ها به دانشگاه اصفهان دعوت شد. مدتی مدیریت دانشکده علوم و تربیتی را عهده دار بود و در همان زمان، تدریس ریاضی  را چه در دانشگاه و نیز در دبیرستان های مختلف عهده دار بود. یکی ار درس های وی تدریس   هیئت در کلاس پنجم دبیرستان ها بود. این درس مهم، چندین سال از رسمیت افتاد و لی دوباره، از حدود سال 1350  به صورت درس اصلی کلاس پنجم ریاضی، دربرنامه قرار گرفت.

درس هیئت ایشان در کلاس های دبیرستان و دانشگاه ( با عنوان جغرافیای ریاضی) بسیار جدی بود.

زبان علمی سپهری در تحصیلات دبیرستانی، زبان فرانسه بود که ریاضیات و طبیعیات را به این زبان تدریس می شد، سپهری در آن ایام به زبان فرانسه علاقه مند شد و این علاقه مندی ادامه یافت و سبب شد که در سال 1343،  به دریافت لیسانس فرانسه از دانشگاه اصفهان، نائل شود. از آن زمان،  تدریس زبان فرانسه را نیز در برنامه کاری خود قرار داد.

سپهری از شیک پوش ترین مردم زمان خود بود، لبخند می زد، باوقار بود و در رفتار و گفتار و کردار به همگان حتی مردم کوچه و بازار درس می داد.

در سال 1350، پس از سی و چهار سال کار خستگی ناپذیر، به افتخار بازنشستگی آمد، ولی تا حدود سال 1363  کماکان به تدریس ادامه داد.

در این سال به دلیل بیماری قند و تصادف اتومبیل تقریبا فعالیت کاری ایشان متوقف شد و فقط به عزیزانی در منزل می آمدند، آموزش می داد.

از ویژگی های کار ایشان ضمن برخورداری از توان اداره کلاس و مدرسه و مهارت در درس دولتی و رفاقتی بود که با همکاران و شاگردان داشت، به طوری که همواره خاطره های خاطره های فراموش نشدنی از ایشان نقل می کرد.

از وضعیت مالی و خانوادگی شاگردان خود باخبر بود و در حد امکان به آنان کمک می کرد.

شهید مطهری عبارت نغز و به یاد ماندنی دارد که می گوید:

طول عمر دست خداست ولی عرض عمر دست انسان است.

مرحوم سپهری در طول و عرض عمر پرخیر و برکت خود توانست جزو شخصیت هایی باشد که در حیات خود، مردم را دوست می دارند، خدمتگذار صدیق مردم و اثر بخش برای همگان باشند.به طوری که در پهنه آموزش و پرورش همه معلمان و استادان از رفتار و گفتار و کردار او درس های ارزشمندی بیاموزند.